Ahmed Ziyâeddin Gümüşhânevî hazretleri tarafından temel hadis kaynaklarından ale’l-ahruf (harf sırasına göre) derlenen hadislerden teşkil edilmiş hadis mecmuasıdır. 130 civarında kaynaktan istifade edilerek hazırlanan eserde Suyûtî’nin Câmi‘u’s-Sağîr isimli muhalled eseri örnek ve çoğu zaman kaynak olarak değerlendirilmiştir.
Eser, merfû rivayetler ve şemail rivayetleri olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Bu bölümlerin ilkinde 6402’si kavlî ve fiilî merfû rivayet, ikincisinde ise 701’i Resûlullah’ın hilye ve şemâiline dair rivayetler olmak üzere kitabın tamamında 7103 hadis bulunmaktadır.
Gümüşhânevî her hadisin sonunda kitabın baş kısmında zikrettiği rumuzlarla kaynağını belirtmiş ve sahabi ravilerini zikretmiştir. Eserine olabildiğince muhtasar ve veciz ifadeli hadis metinlerini almayı tercih eden müellif, hadislerin sıhhati hakkında gerek âlimlerin kanaatlerini belirterek, gerekse kendi tercihi üzere hareket ederek sonuçlara varmış görünmektedir.
Eser üzerine müellifi tarafından Levâimi‘u’l-Ukûl ismiyle matbusu beş cilt hacminde olan bir şerh kaleme alınmıştır. Râmûz; 1275, 1312, 1316, 1320, 1326, 1330, 1336 yıllarında İstanbul’da ve Mısır’da basılmıştır. Önce Gümüşhâneli Dergahı şeyhi Abdülaziz Bekkine tarafından, daha sonra Naim Erdoğan ve Seyit Avcı tarafından Türkçeye tercüme edilmiştir.
Ahmed Ziyâeddin Efendi dergahında kurduğu hadis halkalarında ilim ehline eseri okutmuş ve icazet vermiştir. Bu gelenek daha sonra vakıf haline getirilmiş, Gümüşhâneli Dergâhı şeyhleri riyasetinde gerek dergahta, gerekse halifeler vasıtasıyla Osmanlı coğrafyasının muhtelif bölgelerinde belirli şartlar dahilinde okutulmuştur.
Cumhuriyet devrinde ise bu gelenek günümüze kadar muhtelif halkalarda özellikle Gümüşhanevî’nin tasavvuf yolunu (Ziyâiyye) takip edenler tarafından bir irşat unsuru olarak devam ettirilmiştir.
Nazarî ve Amelî Esaslarıyla Ziyâiyye Yolu 